Informacje


Problemy Rasizmu, Seksizmu oraz Homofobii w Mediach Zachodnich.

2014-03-04 21:26:11 / Przeczytano 1808 razy

"Chciałabym pokazać, że homofobia jest nadal aktualnym tematem nie tylko w Polsce." 

 

 

Volha Tatarynava jest dziennikarką.  Pochodzi z Białorusi. Zajmuje się badaniami genderowymi, antropologią mediów oraz wpływem konsumpcji na społeczeństwo. Pisze doktorat o marketingu w kulturze. Poniżej publikujemy jej raport poświęcony problemom rasizmu, seksizmu oraz homofobii w mediach zachodnich. 

"Chciałam w swoim raporcie zwrócić szczególną uwagę na media zachodnie, ponieważ w krajach Europy Zachodniej oraz Stanach Zjednoczonych wprowadzona jest aktywna walka z dyskryminacją.  Media również się starają być tolerancyjne. Dla dziennikarzy stworzone są szczegółowe wytyczne, które wyjaśniają, jak można i nie można określać  przedstawicieli różnych mniejszości, nie narażając się na gniew obrońców praw człowieka. W związku z tym powstaje pytanie: czy te zasady i reguły są skuteczne? Czy za pomocą takiego narzędzia, media stają się bardziej tolerancyjne... Może właśnie tego brakuje mediom polskim?"

 

1.Problem rasizmu w mediach zachodnich.

Słownik wydawnictwa naukowego PWN określa pojęcie rasizmu jako "pogląd oparty na przekonaniu o nierównej wartości biologicznej, społecznej i intelektualnej ras ludzkich, łączący się z wiarą we wrodzoną wyższość jednej rasy."

Zgodnie ze słownikiem „Encyklopedia Britannica” rasizm jest praktyką lub przekonaniem że ludzie są podzielni na odrębne jednostki biologicznie zwane „rasami”, oraz, że niektóre rasy są z natury lepsze od innych. Są inne definicje rasizmu oraz całe artykuły poświęcone temu zjawisku, ale istota tego pojęcia polega na tym, że jest to przekonanie, iż cechy osobowości i moralność zależą od rasy człowieka i że jedna rasa jest "lepsza" od innych.

Środki masowego przekazu są odpowiedzialne za stereotypy istniejące w społeczeństwie; rola mediów jest dość istotna w kształtowaniu percepcji międzyetnicznych oraz międzykulturowych.

W ostatnich latach w zachodnich mediach wiele uwagi poświęcono walce przeciwko dyskryminacji - w tym rasowej. Ilość imigrantów wzrasta i nie każdy jest w stanie się z tym pogodzić. Politycy używają tego dla swoich celów. Jedni obiecują wyborcom  zmniejszyć napływ imigrantów, inni - walkę z rasizmem. Media mają tendencję do refleksji nad tymi wypowiedziami i postawami, wahając się między różnymi pozycjami.

Obserwacje oraz analizy oparte na raportach  European Commission against Racism and Intolerance – ECRI, European Monitoring Centre on Racism and Xenophobia – EUMC pokazują że zmiany, zachodzące w krajach z długą historią imigracji takich jak Wielka Brytania oraz Francja powtarzają się w krajach, gdzie potok imigracyjny zaczął się nie tak dawno. Mechanizmy konstruowania paniki moralnej, opisane w analizie brytyjskiej prasy z 1970 roku, zostały odkryte w 1990 roku w krajach Europy Południowej, zwłaszcza w Hiszpanii i we Włoszech.3 Jednak to wszystko nie oznacza, że ​​rasizm w krajach zachodnich od tego czasu został pokonany, on po prostu stał się  mniej widocznym.

 

  1. Sposób pokazania w mediach, problemów związanych z mniejszościami rasowymi.

Zgodnie z badaniem  European Monitoring Centre on Racism and Xenophobia w Unii Europejskiej informacje na temat kulturowych, etnicznych, mniejszości religijnych skupiają się na problemach, konfliktach i przestępstwach.

Badacze mediów w Niemczech, gdzie ilość imigrantów nie posiadających obywatelstwa niemieckiego wynosi 11 % ludności, są przeświadczeni o konstruowaniu w mediach scenariusza zagrożenia, który określa imigrację jako niebezpieczeństwo i na szerszą skalę może się okazać niebezpieczeństwem.

W badaniu duńskich mediów podany został przykład  kilku przypadków zachowań dewiacyjnych młodzieży, które wielokrotnie były opisywane oraz dość przesadzone, wywołujące panikę w społeczeństwie.

Niestety,  informacja, która podana jest w gazetach oraz telewizji nie zawsze sprawdzona jest do końca. Przykładem tego jest sytuacja w Hiszpanii, gdzie występki i przestępstwa czasem były przedstawione w mediach jako wina obcokrajowców, dodać należy, że bez dowodów. Później okazywało się, że zarzuty wobec obcokrajowców były fałszywe.

Podobne przypadki były we Włoszech i Irlandii, kiedy dziennikarze podawali informacje pochodzące od policji. Hiszpańskie gazety wykorzystały statystyki, które zostały zawyżone po względem rzeczywistej liczby imigrantów mieszkających w Hiszpanii. Holenderska telewizja rzadko pokazuje wywiady lub reportaże z przedstawicielami mniejszości etnicznych, kulturowych i religijnych, ale często są one pokazane jako ilustracje do dyskusji o nich - ale nie z nimi. W tych wywiadach raczej chodzi o wpływ komunikacji, problemy językowe oraz przestępstwa, zwrócono też uwagę na problemy społeczne czy ekonomiczne imigranta oraz kwestię postrzegania obcej kultury w sposób tolerancyjny i empatyczny.

W wielu krajach , zwraca się uwagę na różnice w opisie przestępstw popełnianych przez imigrantów i rodowitych mieszkańców danego kraju. Na przykład w Austrii i Danii o przestępstwach popełnionych przez imigrantów mówi się w mediach w bardziej sensacyjny i dramatyczny sposób, niż o przestępstwach obywateli rdzennych. Podobna sytuacja jest w Niemczech.

W Finlandii o przestępstwach popełnianych przez Finów ( w tym przeciwko migrantom) często opisanych w sposób abstrakcyjny , mało uwagi przywiązuje się do tożsamości sprawcy i ofiary. Jeśli chodzi o przestępstwa popełniane przez migrantów uwaga mediów koncentruje się nie tylko na osobie i działaniu, ale także na tym w jaki sposób może to wpływać na cała społeczność.  Należy zauważyć, że w fińskiej prasie, wydawanej w języku szwedzkim często pojawiały się materiały na temat tolerancji oraz krytyka rasizmu,publikowano również wywiady z migrantami o ich życiu za granicą.

W Szwecji w latach 1995-2004 wiadomości skupiały się na problemach i konfliktach związanych z migrantami w duzo większym stopniu niż wcześniej. Dużo uwagi przywiazywało się do pochodzenia osoby popełniajacej przestępstwo.Również w Holandii, pomimo ogólnie przyjętej zasady wspomina się w kontekście przestepstwa o przynależności etnicznej, religijnej i kulturowej sprawcy. Dziennikarze coraz częściej wykorzystują w swoich materiałach taką informację.

 

 

 2. Sposób pokazania w mediach przestępstw przeciwko mniejszościom rasowym

Jeszcze na początku 1990-tych w prasie włoskiej zaczęły się napięte debaty na temat kultury nazistowskiej obejmujące również problem rasizmu i konieczności  skonfrontowania go w związku z przestępstwami motywowanymi nienawiścią rasową. Jednakże przestępstwa przeciwko migrantom nie zawsze są odbierane w tym kontekście. Źródła oficjalne odgrywają ważną rolę w interpretacji przemocy - często zaprzeczają faktowi, że przestępstwa przeciwko migrantom kierowane są motywacjami rasistowskimi.

Na przykład w Szwecji przypadki znieważania i przemocy w stosunku do migrantów zostały pokazane w mediach jako odosobnione przypadki, a nie jako systemowa dyskryminacja ze względu na rasę. 

Z drugiej strony warto powiedzieć, że zabójstwo czarnego nastolatka Stevena Lourensa otrzymało szeroki rozgłos dzięki staraniom jego rodziców i mediów, którzy oskarżyli policję Londynu o rasizm. Za to zabójstwo nikt nie został ukarany, jednak ważne jest, że media wspólnie wystąpiły przeciwko rasizmowi, co spowodowało, że policja publicznie przyznała się do winy. 

Niemniej jednak, wielu naukowców zgadza się, że w większości mediów przy wyborze: powiedzieć o zabójstwie czarnego lub białego wybiorą drugą opcję. A jeśli przestępstwo  zostało popełnione przez czarnego w stosunku do białego wybór staje się jeszcze bardziej oczywisty.

Dzisiaj prawodawstwo wielu krajów zachodnich wprowadziło karę za dyskryminację rasową. Media starają się przestrzegać poprawności politycznej i mało kto odważy się opublikować artykuł zatytułowany jak " ty płacisz, żebrak zostaje”  («You pay, a scrounger stays»). Jednak Amnesty International w swoim rocznym raporcie ostrzega, że kryzys gospodarczy pobudza rasistowskie nastroje w Europie, zwiększa marginalizację mniejszości rasowych i etnicznych w krajach europejskich.

Europejska Komisja przeciwko Rasizmowi i Nietolerancji (European Commission against Racism and Intolerance, ECRI) dość delikatnie radzi, w szczególności władzom brytyjskim, by bez naruszania zasady wolności wypowiedzi zachęcać media do upowszechniania antyrasistowskich poglądów. Co ciekawe, w tym samym raporcie ECRI zaleca władzom brytyjskim, zwrócenie szczególnej uwagi na wykorzystywanie rasizmu do celów politycznych. 

Jednak możliwe jest, że jeśli kryzys finansowy pogłębi się, rasizm stanie się bardziej popularny, przede wszystkim dlatego, że przedstawiciele mniejszości rasowych wydają się rdzennej ludności krajów zachodnich,  zagrożeniem dla dobrobytu. Czy media będą w stanie adekwatnie reagować na te procesy?.

 

 2. Problemy seksizmu w mediach.

Seksizm to pogląd, że kobiety i mężczyźni nie są sobie równi lub że nie powinni posiadać równych praw. W zasadzie,  zdecydowanie często historycznie ofiarami seksizmu (dawniej i obecnie) padały kobiety. (...)

 

  1. Wizerunki kobiet w mediach.

Ongiś brytyjscy naukowcy doszli do wniosku że  "stopień piękności" może być określony przez rygorystyczną metodę naukową. Kobiety, które chcą wiedzieć, na ile  są atrakcyjne seksualnie mogą to zrobić za pomocą standardowego obliczenia, które nadaje się do idealnego narzędzia do pomiaru ciała kobiety. W 1998 roku zostało przeprowadzone badanie w którym uczestniczyła  grupa mężczyzn z niepełnym wyższym wykształceniem. Zadaniem grupy było obejrzeć zdjęcia  w czasopismach takich jak PlayBoy, w którym były przedstawione gołe ciała kobiet bez twarzy w celu oceny ich seksapilu. Wynik - sam wzór matematyczny, który został odzwierciedleniem "męskiej oceny" - został opublikowany w czasopiśmie Lancet oraz został rozpowszechniony przez media na całym świecie. Ten fakt doskonale określa kulturę i główne nurty naszych czasów. (...)

Chociaż nie jest dzisiaj zaskoczeniem, że kobiety są aktywnie zaangażowane w działalność polityczną, biznes, twórczość artystyczną, jednak jeśli  mówi się o nich  w mediach to uwagę zwraca się przede wszystkim na fakt bycia kobietą. Na przykład, kobiety politycy, kobiety biznesu, bywaja pytane w wywiadach o to, jak udaje im się łączyć opiekę rodziny z udaną pracą, mężczyźni nie otrzymuja zazwyczaj takich pytań. W Daily Mail, Guardian, Time wiele artykułów poświęcono dyskryminacji płci: one dotyczą tematów takich jak niższe zarobki kobiet, mniejsze zabezpieczenie społeczne i przemoc w rodzinie. Niemniej jednak, na stronach obok tych artykułów można zobaczyć linki do innych materiałów - poświęcone celebrytom. I pierwszą rzeczą, która przykuwa uwagę, to fakt, że większość wiadomości polega na tym, że jakaś aktorka / piosenkarka / modelka ma na sobie suknię z dość głębokim dekoltem, czy zbyt krótką spódniczkę.(...)

Bardzo często mężczyzna jest przedstawiony jako aktywny, prowadzący życie pełne przygód, silny, seksualnie agresywny i niezbyt zaangażowany w relacje międzyludzkie. Typowa kobieta w mediach jest młoda, szczupła, piękna, bierna, zależna i często niezbyt mądra. Energia kobiety jest ukierunkowana przede wszystkim na poprawę  wyglądu, opiekę nad domem i rodziną. 

Bardzo rzadko możemy zobaczyć w telewizji mężczyznę, który wykonuje jakąś pracę domową. Jeśli jest pokazany w takiej roli, to w sposób humorystyczny lub tragiczny, jako osoba, która nie nadaje się do gotowania obiadu – cała kuchnia jest zalana tłuszczem, wymaga sprzątania. Zazwyczaj w takim momencie nagle pojawia się kobieta, która bez złości mówi do niego: kochanie, ja to zrobię, - i wszystko doprowadza do porządku. Z drugiej strony, w wielu reklamach kobieta bezskutecznie próbuje poradzić sobie z zanieczyszczeniem do czasu  póki  pomocy nie udzieli jej silny atrakcyjny mężczyzna, który daje jej „magiczny” płyn, szczotkę, szmatę, dzięki którym dom już po 5 sekundach świeci się. Bardzo często w filmach reklamowych skierowanych do kobiet, zza kulis dobiega męski głos.

Czasopisma kobiece odgrywają kluczową rolę w rozpowszechnianiu opinii, że dbałośc o przyjemności innych jest głównym zadaniem kobiet. Mówią kobietom jak być „sobą”, jak farbować włosy, aby wyglądać młodziej, jak schudnąć żeby być seksowną, jak ugotować pyszny obiad dla męża tak żeby po pracy zawsze chętnie wracał do domu. Czyli bardzo często kobiety dowaidują się, że muszą zadowolić innych, zwłaszcza mężczyzn, swoim wyglądem i działaniem, ponieważ w przeciwnym wypadku będą samotne. (...)

Nie da się nie zwrócić uwagi na czasopisma przeznaczone "dla mężczyzn". Takie jak Playboy i inne ze znaczkiem „XXX” pozornie skierowane włącznie do dorosłych, które każdy nastolatek  może kupić je i przeczytać. W takich czasopismach znajduje się mnóstwo seksistowskich żartów, wskazówek jak szybko zaciągnąć kobietę do łóżka i oczywiście zdjęcia kobiet w skąpym ubraniu i erotycznych pozach. (...) Ironia polega na tym, że te cechy, które kobiety muszą rozwijać w sobie według mediów (piękność, seksualność, bierność, osłabienie)  w celu spełnienia standardów kobiecości prowadzą się do ich wiktymizacji. Cechy, które są reklamowane jako oznaki męskości - agresywność, skłonność do dominacji, władzy, obojętność wobec innych - są cechami sprawców przemocy unieszczęśliwiających innych ludzi.

 

 2. Patologizacja ciała kobiecego.

Jednym z najbardziej szkodliwych skutków upowszechniania przez media niektórych wizerunków kobiety polega na tym, że wizerunki te doprowadzają  do odbierania ludzkiego ciała i jego normalnych funkcji jako problemów.

Przykładem jest napięcie przedmiesiączkowe. Historycznie napięcie przedmiesiączkowe nie było rozpoznawalnym społecznie problemem. Po II wojnie światowej jednak, kiedy znacznie zmniejszyła się potrzeba kobiet na rynku pracy, pojawił się syndrom napięcia przedmiesiączkowego (PMS), który był używany do klasyfikowania kobiet jako pracowników «gorszego gatunku”.

Ponownie wrócono do tego tematu pod koniec lat 80. W roku 1964 został opublikowany tylko jeden artykuł na temat napięcia przedmiesiączkowego. Natomiast w latach 1988-89   opublikowano 425 artykułów na temat tego zjawiska, sponsorowanych przez firmy farmaceutyczne, które zaczęły sprzedawać swoje leki jako sposób pozbycia się nowego problemu.

 

To samo dotyczy klimakterium. 25 maja 1992 na okładce Newsweeka  zostało przedstawione bezbarwne drzewo w formie pozbawionej liści kobiecej głowy. Nad tym obrazem widniał napis "Klimakterium". Artykuł został poświęcony głównie problemom  kobiet w trakcie menopauzy. Tylko na końcu artykułu zostały umieszczone komentarze antropologów, którzy w swoich badaniach międzykulturowych stwierdzili, że w wielu kulturach menopauza nie jest problemem lub jest postrzegana jako zjawisko pozytywne. (...) W krajach zachodnich, zwłaszcza w USA,  dzięki wysiłkom mediów i reklamodawców menopauza została określona jako "koniec kobiecości". Skutkiem tego, zachodnie kobiety są bardziej narażone na depresję  związaną z początkiem menopauzy.

Popularyzacja bardzo szczupłego kobiecego ciała prowadzi do problemów psychologicznych i fizjologicznych. Ten temat bywa nieraz omawiany w mediach w związku ze śmiercią młodych dziewcząt zmagających się z anoreksją. Media wprowadzają swoje standardy piękności, choć nie każdy człowiek jest w stanie uzyskać idealne rozmiary ciała oraz że nie dla każdej osoby sylwetka 90/60/90 jest zdrowa i harmonijna. Ostatnio w związku z dość częstymi przypadkami anoreksji oraz bulimii pojawiły się materiały ostrzegające kobiety przed niewłaściwym wyborem diety.  Według strony internetowej www.raderprograms.com dzisiaj średni wiek, w którym dziewczynka po raz pierwszy zaczyna trzymać się diety, aby schudnąć wynosi  8 lat. W 1970 roku dziewczęta dietę rozpoczynały średnio około 14. roku życia.(...)

 

 3. Problemy homofobii w mediach zachodnich.

Pojęcie homofobii obejmuje różne formy negatywnych postaw wobec przejawów homoseksualizmu - od strachu do wrogości i nienawiści oraz agresji. Przedrostek "homo" pochodzi od greckiego "podobny". A jeśli dosłownie przetłumaczyć „homofobia” oznacza – strach podobnego. Jak pokazują badania z Uniwersytetu w Georgii, w pewnym sensie tak jest. Badacze pokazali wideo homoseksualnego seksu grupy heteroseksualnych mężczyzn. Niektórzy z nich traktowali siebie jako homofobów, inni przyznali, że nie mają nic przeciwko homoseksualistom. Podczas oglądania zostały obserwowane reakcje fizjologiczne. Stwierdzono, że mężczyźni, którzy wykazali negatywny stosunek do homoseksualizmu mieli po oglądaniu podniecenie seksualne znacznie silniejsze, niż mężczyźni bez takich uprzedzeń. Stąd można wnioskować, że szalejący homofobi nienawidzą  innych za to, czego sami wstydzą się. Ale bez względu na prawdziwe początki homofobii, to pociąga za sobą nieprzyjemne - a czasem niebezpieczne - konsekwencje dla dużej części ludności. Niektóre systemy prawne przewidują kary śmierci dla mężczyzn uprawiających seks z mężczyznami - w Iranie, Arabii Saudyjskiej, Zjednoczonych Emiratach Arabskich, pozbawienia wolności i / lub mandat - na przykład w Singapurze, Somalii, Syrii, Tunezji. W krajach zachodniej Europy takie relacje nie są zakazane. Jednak  zbyt wcześnie mówić o pełnej tolerancji wobec homoseksualistów.

 

  1. Coming out dla problemów homofobii 

W 1964 roku w czasopiśmie „Life” został opublikowany artykuł pod tytułem "Homosexuality in America: The World Takes to the City Streets" który stwierdził, że homoseksualiści są odrzucani przez heteroseksualny świat, a młodzi ludzie w różowych puszystych swetra starają się zwrócić uwagę na swoje ubrania, o mężczyznach ubierających się jak kobiety, o męskiej prostytucji. Geje zostali opisani jako niezrównoważone istoty, które trzeba leczyć. Bardzo dobrym przykładem tego co się działo w społeczeństwie amerykańskim w tamtych czasach jest film „Modlitwy za Bobby'ego”, gdzie pokazane są relacje między religijną matką, a synem, który odważył się przyznać, że jest gejem. (...)

W mediach tematy związane z mniejszościami seksualnymi pojawiły się w wiekszym nateżeniu wraz z pojawieniem się HIV / AIDS w latach 80. Media rozpoczęły przedstawiać gejów jako realne zagrożenie dla społeczeństwa. Simon Watney, Douglas Crimp, Zita Grover przyczynili się do stworzenia bardzo negatywnego stereotypu dotyczącego wizerunku geja. Częste występowanie AIDS tłumaczyli tym, że  geje z natury nie są w stanie do stałej relacji z jednym partnerem i stosunków seksualnych, co powoduje rozprzestrzenienie się  wirusa HIV. (...)

 

W 2006 roku, grupa  walcząca o prawa gejów „Stonewall” przeprowadziła badanie materiałów nadawanych w kanałach telewizji ВВС1 i ВВС2. Naukowcy z Uniwersytetu w Leeds przez osiem tygodni oglądali te kanały w godzinach od 19 do 22. Z tych 168 godzin społeczności gejowskiej poświęcono 38 minut  i tylko przez 6 minut była przekazywana informacja o pozytywnym charakterze. Grupy fokusowe poinformowały, że w serialach BBC pokazano homoseksualistów jako cierpiących z powodu swojej orientacji seksualnej oraz próbujących uwieść heteroseksualistów. Te postaci były przestawione komicznie oraz epizodycznie, po rozwiązaniu swoich problemów seksualnych  znikały z serialu. Inne kanały, takie jak ITV i Channel pokazują serie gdzie geje są prezentowani, jako  zwykli ludzie z "normalnymi" problemami bytowymi oraz socjalnymi, które nie różną się od problemów heteroseksualnych.

 

Obecnie media prezentują szereg materiałów na temat mniejszości seksualnych, na przykład reportaże z marszów gejowskich. Często można przeczytać pozytywne raporty i opracowania socjologiczne na temat dzieci wychowanych przez jednopłciowe pary.

Oczywiście są też portale i media, które potrafią  przyrównywać takie zjawiska, jak alkoholizm czy narkomanie z przynależnościa do mniejszości seksualnej.(...) Nie są one jednak popularne wśród czytelników.

Jako przykład podam artykuł  poświęcony śmierci Stephena Gately, byłego członka zespołu „Boyzone”. Autor materiału prasowego napisał, że w przeddzień swojej śmierci Stephen ze swoim chłopakiem spotkali w klubie nocnym nieznanego chłopaka i poszli wszyscy razem do hotelu. Rano Stephen został znaleziony martwy na kanapie,a jego chłopak z nowym znajomym spędzili noc w pokoju obok. Ten artykuł został opublikowany przed pogrzebem, gdy było jeszcze bardzo mało informacji o tym incydencie. Na autor wpłynęło 25 000 skarg do PCC (Press Complaints Commission) a artykuł dostępny w Daily Mail został skomentowany ponad 1500 razy. Komentarze były w większości negatywne. (...)

Zgodnie z raportem FRA 2012 przypadki homofobicznych wypowiedzi w mediach w UE nadal się pojawiają. Wizerunek homoseksualistów silnie związany jest z pewnymi stereotypami . Korzystanie z pół-erotycznych ilustracji w artykułach na temat ważnych kwestii dotyczących mniejszości seksualnych przyczynia się do rozwoju i umocnienia stereotypów.

Jednakże w raporcie podane zostały dane, że obecnie media w UE bardziej obiektywnie ujmują wszystkie tematy związane z mniejszościami seksualnymi. FRA proponuje, aby wziąć przykład z Wielkiej Brytanii, gdzie manifestacje przeciw różnym  formom ksenofobii, w tym homofobii, z powodzeniem reguluje  PCC.   

 

Podsumowanie.

Wydaje się, że media stają się bardziej "tolerancyjne" wobec różnych grup społecznych. Przejawy nietolerancji powodują oburzenie wśród odbiorców. Istnieją organizacje, które zajmują się skargami dotyczącymi nieprawdziwych oświadczeń mediów.

Mimo to jednak nadal wśród dziennikarzy objawiają się postawy rasistowskie. W szczególności, gdy mowa jest o przestępstwach popełnianych przez imigrantów.

Mówiąc o problemach mniejszości etnicznych , media tworzą wzierunek  bardzo niebezpiecznej grupy społecznej, ignorując ich kulturę oraz pozbawiając ich  tych cech, które mogłyby zainteresować społeczeństwo.

Seksizm w mediach jest  coraz mniej wyraźny, ale nie mniej silny.

W ciągu ostatnich 20 lat  w mediach prawie zniknęła otwarta homofobia: nikt  nie wini homoseksualistów o przenoszenie  HIV / AIDS, nie są oni już określani jako chorzy, zasadniczo niemoralni ludzie.

Jednak niektórzy dziennikarze nadal są skłonni przypisywać osobom LGBT  styl życia polegający na nadużywaniu narkotyków lub wątpić w ich zdolność do budowania silnych partnerskich związków. 

Myślę, że możemy stwierdzić, że media rzeczywiście są coraz bardziej tolerancyjne i kiedyś słowa "jedność w różnorodności" będą nie tylko pustym sloganem, ale sposobem myślenia dla osób tworzących media i  całego społeczeństwa.

kontakt z autorką:

ol.tatarinova@gmail.com

 skype: kaltusha881

send mail
facebook

Film z YouTubex
Wyślij informację e-mailemx
Tutaj możesz zawiadomić znajomego o ciekawej informacji, lub inną osobę, o której wiesz, że jest zainteresowana tą tematyką.
Tytuł informacji: Problemy Rasizmu, Seksizmu oraz Homofobii w Mediach Zachodnich.
*Komentarz nadawcy:
Wpisz znaki widoczne poniżej na obrazku zachowując odpowiednią wielkość
Reload Image
Captcha image
Rubryki zaznaczone (*) są wymagane