Czy kobieta może cieszyć się z "czystego" seksu, czy musi mieć do tego także uczucie? Oto problem, który mnie niegdyś zajmował. Myślałam nad tym sporo i rozmawiałam z kobietami. Wiele wskazywało na to, że po prostu wmówiono nam tę konieczność uczuć podczas seksu.

Bardzo chciałam się wyzwolić od tych ograniczeń. Próbowałam seksu bez zaangażowania, ale zostawałam z kacem, niesmakiem. Postanowiłam wtedy, że nawet jeśli przymus łączenia seksu z uczuciem jest kobiecym, nabytym ograniczeniem, to będę szanować swoje ograniczenia, żeby nie katować się, próbując stać się kobietą wyzwoloną. Nie wchodziłam w przygody seksualne nie z powodów moralnych, lecz praktycznych - aby chronić siebie.

Minęło kilka lat. Skusiłam się na seks całkowicie niezaangażowany uczuciowo. Oczywiście wolałabym wersję zaangażowaną, ale facet nie miał uczuć w zestawie. Nie chciałam, bałam się, skusiłam się niejako wbrew sobie (swoim zasadom). Nad ranem nie czułam się najlepiej. Odpłakałam się przyjaciółce (nie ma jak mądre przyjaciółki), pytając ją wprost - choć samą dziwiło mnie to pytanie - czy nie uważa mnie za szmatę? Wiedziałam, że to bzdury, antykobiece uprzedzenia. Ale nie wystarczy wiedzieć intelektualnie.

Moja przyjaciółka, przykładna mężatka nie odrzuciła mnie ani nie oceniła. Ona - inna kobieta dała mi pełne prawo do tego, czego chcę. W ten sposób ja też mogłam już je sobie dać. Jak ręką odjął znikły kace i poczucia winy. Tak jak w powiedzeniu: "Tyle masz z życia, ile sobie odpuścisz"

Teraz mam tak:
wiem, że mogę (z dużą przyjemnością) uprawiać seks bez uczuć.
Raczej nie decyduję się na takie kontakty.
Nie muszę mieć seksu.
Mogę.
Nie chcę samego seksu.
Chcę dużo więcej.

Imię i nazwisko do wiadomości redakcji