Chciałabym napisać o przekraczaniu swoich ograniczeń: o pierwszych trudnościach (które trwały bardzo długo) i o kochanku.

W tzw. życie seksualne wchodziłam oczywiście odpowiednio obciążona (lękami, wstydem, pomieszaniem). Z pierwszym moim poważnym facetem (miałam chyba 19 lat) pieściliśmy się na tysiące sposobów. Odważyłam się (na szczęście) nawet na pieszczoty oralne, ale samego coitusa nie chciałam, bo do tego mitycznego "pierwszemu razowi" podchodziłam z mieszanką lęku i wzniosłości. Rozstałam się z moim chłopakiem z nienaruszoną błoną dziewiczą.

Z drugim facetem - podobnie, dopuszczałam go bardzo blisko, ale nie chciałam wpuścić do środka. Na pierwszy stosunek z nim zdecydowałam się średnio świadomie, raczej z rezygnacji, jakby masochizmu. Współżyłam z nim dopiero kilka dni po "oficjalnym" rozstaniu. Było okropnie (jak można było przewidzieć). Nie czułam szczególnego bólu. Tak naprawdę prawie nic nie czułam.

Tak zostało na długi czas. Dołowałam się myśleniem, że coś ze mną jest nie tak, że mam odcięte czucie w całym obszarze miednicy, że jestem zablokowana, zamrożona. Dość okrutnie traktowałam siebie.

Na dodatek przy każdym stosunku jakby zaciskało mi się wejście do pochwy, więc raczej bolało niż sprawiało mi to przyjemność. Byłam nawet u ginekologa, żeby sprawdzić, co tam przeszkadza. Oczywiście mechanicznie nie było żadnych przeciwwskazań. Oj, trwało to kilka lat (podaruję sobie i nie policzę ile). Najgorsze było myślenie o tym, że mam problem, jakąś usterkę, wadę (i to wstydliwą).

Pomógł mi mój facet. Bardzo zakochał się we mnie (ja wtedy nieszczególnie w nim) . Czułam, że jest zakochany i że bardzo mnie pożąda. Bardzo mi to dobrze robiło. Uprzedzałam go, żeby był cierpliwy, że to wchodzenie do środka nie jest takie łatwe, żeby powoli, itd.

Przyszedł ten pierwszy raz. Po 10 minutach okazało się, że nie ma żadnego problemu! Po prostu otworzyłam się na niego! Z przyjemnością.
Dla mnie to był cud. Nie jestem już z nim, ale cud został ze mną.

Imię i nazwisko do wiadomości redakcji