Mam 29 lat a za sobą trzy lata poszukiwań diagnozy mojej bezpłodności i trzy lata "leczenia" Początek drogi: skierowanie do poradni leczenia niepłodności w szpitalu klinicznym: trzy-cztery godziny w obskurnej poczekalni, strach i niepokój, położne w rejestracji plotkują i piją kawę, lekarz prawie na mnie nie patrzy, nie wiem, co mówić, co jest ważne, moje wykresy temperatury nie obchodzą go, dostaję skierowanie na USG, wizyta trwa 5 minut.

Gabinet USG w tej samej szpitalnej poradni: kładę się na leżance, dopiero teraz dowiaduję się, że mam zdjąć majtki, boję się i krepuję, przez gabinet przewijają się ludzie, mają jakieś sprawy do lekarza, dzwoni komórka, leżę upokorzona, to dla mojego dziecka, którego wciąż nie mam. Wychodzę z gabinetu: płaczę, nic nie rozumiem, czuję się jak zgwałcona.

Kolejne wizyty: jestem już doświadczona, wiem, że wiele zniosę: obserwacja jajeczkowania sondą waginalną na kozetce z dziurą pod pupą (boli i nieprzyjemnie - ból ciała i ducha), kilka diagnoz bez nadziei, które potem się odwołuje, HSG - bez środków rozkurczających, żart o gwałcie. Krzyczę do męża: "Jak mnie stąd nie zabierzesz, wyskoczę przez okno!".

Gabinet prywatny: jestem klientką, wymagam, pytam, mówię, co mi się nie podoba, wiem, że niczego nie muszę znosić, mąż zawsze wchodzi ze mną. Po roku bezowocnych wizyt wyczuwam, że chodzi tylko o kasę. Po jednej inseminacji może następna? Nie ten hormon to może inny?

Nareszcie odpowiedni lekarz - kochana kobieta. Diagnoza: hiperprolaktynemia, "poza tym wszystko piękne", przy moim obrazie jajników owulacja nie jest wykluczona, każdy cykl kobiety może być inny.

Niepłodność to problem wielu współczesnych małżeństw, szczególnie kobiet, bo to one błądzą po gabinetach ginekologicznych, to one znoszą upokorzenie i łzy, one szukają pomocy, wsparcia, opieki, diagnozy, wiedzy. Nie ma dla nas psychologów, położnych, artykułów (bardzo mało i nic konkretnego), czasopism, reklam. Jesteśmy zapomniane przez Boga, który daje życie. I przez wszystkich innych.

H.Z.