Wiadomości - Postulaty Kongresu Kobiet. Warszawa 20-21.06 2009

HOME

--> Wiadomości - Postulaty Kongresu Kobiet. Warszawa 20-21.06 2009

Wiadomości z NEWW

Wiadomości z Polski

Wiadomości ze Świata

Wiadomości z Europy

Postulaty Kongresu Kobiet. Warszawa 20-21.06 2009

Wprowadzenie do ordynacji wyborczej systemu parytetowego (50% kandydatów i kandydatek) obowiązującego na listach wyborczych w wyborach wszystkich szczebli wraz z sankcją zabraniającą rejestracji listy, na której zasada ta nie jest przestrzegana, a także wprowadzenie zasady naprzemiennego umieszczania kobiet i mężczyzn na listach wyborczych;
Utworzenie niezależnego, wybieralnego przez sejm, urzędu Rzeczniczki do spraw Kobiet i Równości
Tworzenie i realizacja krajowych programów i planów na rzecz kobiet i równości płci.
Prowadzenie badań ilościowych i jakościowych dotyczących reprezentacji kobiet i reprezentowania interesów kobiet, barier w ich działalności i sposobów ich usuwania;
Zbieranie i upowszechnianie danych, w tym danych statystycznych, odnoszących się do równości płci;
Organizowanie szkoleń i doskonalenie umiejętności dziewcząt i kobiet, w szczególności kształtowanie cech przywódczych i podnoszenie poczucia własnej wartości i zachęcenia kobiet i dziewcząt do zajmowania stanowisk związanych z podejmowaniem decyzji;
Uchwalenie ustawy o równych płacach kobiet i mężczyzn (na tych samych stanowiskach, z takimi samymi kompetencjami).
Restrukturyzacja rynków pracy w celu otwarcia ich na osoby wychowujące dzieci (upowszechnianie zróżnicowanych i elastycznych form czasu pracy, organizacja mikroprzedszkoli na osiedlach, w miejscach pracy, w instytucjach publicznych).
Zmiany ustawowe sprzyjające zwiększeniu aktywności zawodowej kobiet (np. obowiązkowe urlopy dla ojców dzieci)
Stworzenie lokalnego sytemu ulg podatkowych dla tych przedsiębiorstw, które redukują bezrobocie wśród kobiet.
Stworzenie skutecznych programów reintegracji zawodowej kobiet i mężczyzn po okresach urlopów wychowawczych.
Skuteczne przeciwdziałanie dyskryminacji, mobbingowi i molestowaniu seksualnemu w miejscach pracy poprzez popularyzację praw pracowniczych kobiet oraz wzmacnianie postaw asertywnych wśród kobiet.
Umożliwienie osobom samozatrudniającym się ubieganie się o zwolnienia lekarskie w związku z chorobą dziecka.
Zwiększenie skuteczności ściągalności alimentów zarówno w kraju jak i za granicą.
Monitorowanie skuteczności nowego Funduszu Alimentacyjnego.
Ukierunkowanie procesów w edukacji na zmianę stereotypów płciowych. Włączenie również środków masowego przekazu w kreowanie zmian (popularyzacja dobrych praktyk, rewizja podręczników szkolnych, tak aby przedstawiane w nich zainteresowania dziewcząt i chłopców oraz role kobiet i mężczyzn odbiegały od stereotypów).
Zwiększenie współdziałania państwa i pracodawców w poszerzeniu dostępności i jakości instytucji opiekuńczych ułatwiających godzenie ról rodzicielskich i zawodowych.
Wyrównanie wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn, stopniowo wydłużając go w związku z wydłużaniem się przeciętnego trwania życia. Jednocześnie bardzo ważne jest podjęcie skutecznych działań na rzecz zwiększenia liczby pracujących w wieku 50 plus i informowanie społeczeństwa o zaletach dłuższej aktywności zawodowej.
Rekomendujemy uznanie, stosowanie i przestrzeganie standardów równościowych i antydyskryminacyjnych obowiązujących w UE w relacjach trójstronnych rządu, pracodawców i związków zawodowych.
W zakresie ochrony praw pracowniczych rekomendujemy szczególną ochronę i wsparcie ze strony rządu dla tych spraw, gdzie łamane jest prawo pracownicze ze względu na płeć (np. nierównościowe płace, nierówny start zawodowy i do szczebli kariery czy molestowanie w miejscu pracy)
Przyznanie stałego czasu antenowego w telewizji publicznej dla cotygodniowego, ogólnopolskiego programu skierowanego do kobiet 45 +
Powołanie Pełnomocnika Premiera 50+ oraz Zespołu konsultacyjno – opiniotwórczego przy MPiPS i Rady Starszych w strukturach samorządów terytorialnych (województwo, powiat, gmina), celem utworzenia systemu rozwiązań w skali kraju dla celów budowania nowej polityki społecznej wobec generacji 50+ i wdrażania programu „Solidarność pokoleń”.
Wprowadzenie dobrowolnego ubezpieczenie od bezrobocia, które zagwarantuje prawo do zasiłku nie tylko zwalnianym pracownikom.
Zniesienie obowiązku opłacania składek rentowych w razie podjęcia zatrudnienia, celem zachęcenia emerytów do pracy
Doradcy d.s. wieku w przedsiębiorstwach w ramach zarządzania różnorodnością.
Podniesienie podstawy, od której odprowadzana jest składka emerytalno – rentowa w okresie urlopu wychowawczego z 420 zł. (wysokość świadczenia pielęgnacyjnego) do poziomu najniższego wynagrodzenia.
Podniesienie podstawy naliczania składek na emeryturę lub rentę za osoby, które pobierają świadczenie pielęgnacyjne i rezygnują z pracy z powodu konieczności opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem, z 420 zł. do najniższego wynagrodzenia
Włączenie zasiłku opiekuńczego do podstawy naliczania składek na ubezpieczenie emerytalno – rentowe.
Propagowanie wśród kobiet zdrowego stylu życia.
Prowadzenie oddzielnych pod względem płci badań dotyczących równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej, finansowanych ze środków publicznych. Stosowanie wyników tych badań jako narzędzia w polityce równościowej w obszarze opieki zdrowotnej, a ponadto publiczne ich ogłaszanie i uwzględnianie w sprawozdawczości.
Dokonanie usprawnień organizacyjnych mających na celu zwiększenie udziału kobiet w profilaktycznych badaniach diagnostycznych przewidzianych w programach przeciwdziałania chorobom nowotworowym, bez uciekania się do jakiejkolwiek formy przymusu administracyjnego.
Prowadzenie stałych akcji informacyjno-edukacyjnych, przede wszystkim za pośrednictwem mediów (prasy kobiecej), propagujących badania diagnostyczne piersi i narządów rodnych w celu wczesnego wykrywania raka.
Wprowadzenie wymogu stałego kontrolowania placówek przeprowadzających badania mammograficzne i publikowanie danych dotyczących urządzeń oraz wykazu placówek medycznych, które stosują urządzenia nieodpowiadające standardom jakości.
Prowadzenie w trybie ustawicznego kształcenia zawodowego kursów dla lekarzy diagnostów prowadzących takie badania, zakończonych sprawdzianem praktycznym.
Podwyższenie poziomu leczenia chorób nowotworowych oraz układu krążenia mózgowego.
Zwiększenie dostępu do świadczeń zdrowotnych w tych działach medycyny, których pacjentami są najczęściej osoby starsze, zwłaszcza kobiety (np. okulistyka, ortopedia).
Podjęcie działań mających na celu zachęcanie kobiet do korzystania z opieki zdrowotnej w czasie ciąży, bez odwoływania się do groźby odmowy płacenia jednorazowych świadczeń socjalnych (w tym tzw. becikowego) z okazji urodzenia dziecka.
Zakończenie prac nad standardami opieki okołoporodowej uwzględniającymi m.in. możliwość: - odbycia porodu rodzinnego - zastosowania znieczulenia finansowanego z funduszy publicznych, - wprowadzenia możliwości rozwiązania ciąży przez cesarskie cięcie na żądanie kobiety (poprzedzone pełną informacją o pozytywnych i negatywnych skutkach takiego rozwiązania w porównaniu z porodem siłami natury) pod warunkiem, że nie ma indy widualnych przeciwwskazań lekarskich z punktu widzenia zdrowia kobiety do przeprowadzenia takiego zabiegu.
Reaktywacja dobrze dotychczas działających izb porodowych; określenie dla nich minimalnych standardów wymaganych dla zachowania bezpieczeństwa zdrowotnego rodzących tam kobiet, z uwzględniających warunków ich funkcjonowania, oraz dopuszczenie do zawierania przez nie kontraktów z NFZ.
Przeprowadzenie ogólnopolskich badań na temat skutków restrykcyjnego prawa aborcyjnego dla zdrowia kobiet, skali podziemia aborcyjnego, a także podjęcie inicjatywy w kierunku liberalizacji ustawy antyaborcyjnej.
Wprowadzanie nowoczesnych środków antykoncepcyjnych na listę leków i środków medycznych refundowanych ze środków publicznych, zgodnie z najnowszymi osiągnięciami w dziedzinie farmacji.
Zapewnienie dostępu do bezpłatnej pomocy psychologicznej (psychiatrycznej) dla ofiar przemocy seksualnej
Realizację programów profilaktyki zdrowotnej zorientowanej na zdrowie kobiet, w szczególności w zakresie chorób nowotworowych, zwłaszcza nowotworów sutka i szyjki macicy, genetycznych oraz opieki nad matką i dzieckiem.
Zapewnienie łatwego dostępu do badań prenatalnych.
Zwiększenie asortymentu leków refundowanych służących leczeniu niepłodności oraz zapewnienie wykonywania bezpłatnych procedur zapłodnienia pozaustrojowego finansowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia lub Ministra Zdrowia.
Rozbudowę sieci poradni dla kobiet, w tym także specjalistycznych placówek o profilu informacyjnym i diagnostycznym dla nastoletnich dziewcząt.
Stworzenie systemu opieki medycznej nad kobietami w okresie starości, obejmującego diagnostykę, leczenie i rehabilitację stanów związanych z utratą sprawności psycho-fizycznej z powodu wieku oraz wszelkich form niepełnosprawności, jak również wprowadzenie na listy refundacyjne nowoczesnych leków, np. w leczeniu osteoporozy i innych schorzeń typowych dla ludzi starszych.
Upowszechnienie praw pacjenta wśród kobiet oraz stworzenie mechanizmu dochodzenia roszczeń z tytułu błędów popełnionych przez personel medyczny i nieprzestrzegania praw pacjenta.
Wprowadzenie do szkół edukacji seksualnej, która stanowiłaby istotny komponent ogólnej edukacji prozdrowotnej i uwzględniałaby wiedzę na temat zdrowia seksualnego, profilaktykę zdrowotną oraz zapobieganie przemocy wobec dziewcząt.
Zwiększanie dostępu do antykoncepcji, m.in. przez uwzględnienie poradnictwa antykoncepcyjnego w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej oraz wprowadzenie bardziej różnorodnej oferty środków antykoncepcyjnych (w tym antykoncepcji doraźnej) umieszczonych na liście leków refundowanych. Rozważenie możliwości rezygnacji z przepisywania niektórych środków antykoncepcyjnych na receptę.
Władze publiczne powinny uwzględniać zasadę gender mainstreaming (uwzględnianie zasady równości płci) na wszystkich poziomach stanowienia prawa oświatowego, a także włączyć przepisy odwołujące się wprost do zasady równouprawnienia kobiet i mężczyzn do przepisów prawa oświatowego, przede wszystkim do Ustawy o systemie oświaty, a także do rozporządzeń dotyczących podstaw programowych i kryteriów oceniania podręczników. Należy zachęcać szkoły do włączania zasady równouprawnienia kobiet i mężczyzn oraz przepisów antydyskryminacyjnych do statutów szkół, a także do uwzględniania tych zasad w szkolnych programach wychowawczych.
W programach kształcenia i doskonalenia nauczycieli i nauczycielek należy uwzględnić szeroko rozumianą problematykę emancypacyjną i antydyskryminacyjną. Należy uwrażliwiać na problemy związane ze stereotypowym postrzeganiem ról płciowych, na znaczenie, jakie w procesie socjalizacji mają przekonania i oczekiwania nauczycieli i nauczycielek wobec uczniów i uczennic. Należy także zwracać uwagę na język, jakim posługują się nauczycielki i nauczyciele.
Zaleca się więc: używanie dwóch rodzajów gramatycznych (męskiego i żeńskiego) zarówno w całym tekście, jak i w zawartych w nim poleceniach, ćwiczeniach, przykładach („chciałbyś/chciałabyś”; „zapytaj koleżanki/kolegę”). Korzystanie, tam gdzie to możliwe, z żeńskich odpowiedników gramatycznych nazw zawodów („socjolog/socjolożka”); stanowisk („dyrektor/dyrektorka”); ról społecznych („działacz/działaczka”). Unikanie powielania stereotypów płciowych związanych z posiadanymi przez kobiety i mężczyzn (chłopcy i dziewczęta) „naturalnymi” cechami psychicznymi oraz determinowanymi przez nie „tradycyjnymi” aktywnościami w sferze publicznej i prywatnej. Promowanie modeli życia nieograniczonych stereotypowym widzeniem społecznych ról i prywatnych powołań (w szczególności unikanie sugestii, że określone dziedziny nauki bądź aktywności w „naturalny sposób” kojarzone są z płcią). Troskę o akcentowanie w treściach i strukturze podręczników udziału i roli kobiet w historii, w gospodarce, w polityce tak, aby przywrócić należne kobietom miejsce w kulturze i dziejach.
Należy kontynuować upowszechnianie problematyki równości i tolerancji wśród uczniów i nauczycieli. Należy organizować szkolenia dla rzeczoznawców i autorów podstaw programowych i podręczników szkolnych. Ponadto warto korzystać z doświadcze ń innych krajów w dziedzinie upowszechniania zasady równości i tolerancji – np. namówić wydawców do podjęcia działań w tym zakresie.
Wprowadzenie do programu studiów KSAP oraz programów szkoleniowych KSAP szkoleń z zakresu równego traktowania kobiet i mężczyzn (prawodawstwa UE i krajowe, dobre praktyki, programy wsparcia)
Uchwalenie ustawy antydyskryminacyjnej (zgodnie z wymogami unijnymi).
Powołanie Niezależnej Pełnomocniczki/Pełnomocnika w randze ministra ds. Przeciwdziałania Dyskryminacji (zgodnie z wymogami unijnymi).
Sieć niezależnych wojewódzkich Pelnomocniczek/Pełnomocników ds. Przeciwdziałania Dyskryminacji.
Ustawa o związkach partnerskich umożliwiająca osobom tej samej płci godne życie w związku i prawa należne współdzielącym życie partnerkom i partnerom.
Rzetelna edukacja w szkołach dotycząca mniejszości i weryfikacja podręczników pod kątem usunięcia szkodliwych stereotypów dotyczących mniejszości.
Kampanie społeczne i medialne promujące równy status we wszystkich dziedzinach życia.
sans-serif;">Kampanie społeczne i medialne promujące dostępne metody egzekwowania należnych nam praw.
Kampanie społeczne i medialne rzetelnie informujące o mniejszościach żyjących w Polsce / promujące różnorodność.
Przyśpieszenie prac nad nowelizacją ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie z 2005 roku (projekty rządowy druk nr 1698 i poselski druk nr 1789), umożliwiającą lepszą ochronę ofiar przemocy poprzez:
Wprowadzenie natychmiastowej izolacji sprawcy przemocy od jej ofiar, już w czasie interwencji policyjnej w sytuacji przemocy w rodzinie,
Zapewnienie ofiarom przemocy w rodzinie dostępu do nieodpłatnej pomocy medycznej w postaci obdukcji i zaświadczeń dotyczących stanu ich zdrowia (fizycznego i psychicznego)
Zagwarantowanie ofiarom przemocy w rodzinie bezpłatnej pomocy medycznej, psychologicznej, socjalnej i prawnej
Wprowadzenie podstaw prawnych dla tworzenia lokalnych koalicji i zespołów interdyscyplinarnych ds. przemocy w rodzinie jako systemowego rozwiązania służącego skutecznemu zwalczaniu przemocy poprzez zwiększenie efektywności instytucji, służb i organizacji działających w obszarze przeciwdziałania przemocy w rodzinie
Wprowadzenie ujednoliconej procedury „Niebieskich Kart” zwiększającej skuteczność służb i instytucji przeciwdziałających przemocy a także umożliwiającej monitorowanie przemocy
Wprowadzenie prawnego zakazu stosowania przez rodziców i opiekunów prawnych kar naruszających prawa i godność dzieci
Przygotowanie zmian prawnych i procedur zwiększających skuteczność pomocy dla kobiet, ofiar przemocy poprzez: Zagwarantowanie organizacjom pozarządowym, zajmującym się pomocą ofiarom przemocy szerszej możliwości udziału w postępowaniach karnym, cywilnym i administracyjnym oraz włączania się do nich na każdym etapie postępowania,
Utworzenie funduszu kompensacyjnego służącego zadośćuczynieniu krzywdom doznanym przez, ofiary przemocy oraz przygotowanie przepisów i procedur umożliwiających skuteczna ochronę praw majątkowych ofiar przemocy oraz wprowadzenie ułatwień w zakresie dochodzenia roszczeń za szkody powstałe na skutek bezprawnych zachowań osób powołanych do zabezpieczenia interesów ofiar przemocy (np. roszczeń za zaniechanie interwencji w sytuacji przemocy),
Przygotowanie procedur skutecznej interwencji i pomocy dla ofiar przemocy seksualnej, przede wszystkim utworzenie placówek świadczących nieodpłatną i kompleksową (medyczną, psychologiczną, prawną) dla ofiar przestępstwa zgwałcenia i molestowania seksualnego;
Wprowadzenie w placówkach służby zdrowia odpowiedniej procedury pomocy dla ofiar przemocy seksualnej zapobiegającej wtórnej wiktymizacji ofiar oraz specjalistycznych „pakietów” pozwalających na skuteczne zebranie i zabezpieczenie materiału dowodowego; Przygotowanie zmian prawa karnego zwiększających ochronę przed przemocą kobiet i dziewcząt należących do mniejszości (narodowościowych, etnicznych, seksualnych) poprzez rozszerzenie ochrony przed mową nienawiści i przestępstwami z nienawiści,
Zweryfikowanie przepisów dotyczących obrony koniecznej, tak aby uwzględniały one specyficzną sytuacje kobiet, ofiar długotrwałej przemocy w rodzinie (umożliwiały stosowanie wobec ofiar takiej przemocy odstąpienia od ukarania lub nadzwyczajnego złagodzenia kary); przygotowanie zmiany prawa karnego (art. 74 §1), tak by zobowiązanie sprawcy przemocy do poddania się działaniom korekcyjno – edukacyjnym w ramach programów dla sprawców przemocy możliwe było bez ich zgody,
Zwiększenie intensywności szkoleń dla pracowników i funkcjonariuszy publicznych na temat genezy, przejawów i skutków przemocy wobec kobiet, postrzegania tego zjawiska w kategoriach naruszania praw człowieka oraz zobowiązań organów władzy publicznej w zakresie przeciwdziałania przemocy wobec kobiet,
Wprowadzenie wytycznych zobowiązujących funkcjonariuszy organów ścigania a także prokuratorów i sędziów do poszerzania wiedzy w zakresie przeciwdziałania przemocy wobec kobiet i stosowania jej w praktyce funkcjonowania prokuratury i sadownictwa,
Przygotowanie przez Ministra Obrony Narodowej i Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji programów i procedur dotyczących przeciwdziałania przemocy w rodzinie policyjnej i wojskowej, mających na celu zwiększenie skuteczności zwalczania przemocy a także udzielanie efektywnej pomocy ofiarom przemocy, której sprawcami są funkcjonariusze wojska i policji,
Zwiększenie skuteczności ścigania przestępstw związanych z handlem ludźmi i eksploatacją prostytucji oraz poszerzenie zakresu pomocy dla ofiar takich przestępstw,
Przygotowanie i wdrożenie systemu zbierania danych statystycznych oraz analiz ilościowych dotyczących przestępstw i naruszeń prawa związanych z przemocą uwzględniających kategorię płci ofiar,
Przygotowanie i wdrożenie systemu zapobiegania eksploatacji kobiet migrantek zatrudnianych nielegalnie (półlegalnie)
Działania na rzecz ofiar (advocacy): priorytetem powinno być przełamywanie stereotypów i uprzedzeń dotyczących ofiar handlu ludźmi i praca z trzema głównymi grupami docelowymi: a. opinią publiczną, b. decydentami, c. profesjonalistami;
Prowadzenie kampanii podnoszących świadomość społeczną na temat zjawiska handlu ludźmi i jego ofiar, mających na celu przełamywanie stereotypów i uprzedzeń. Należy zwrócić uwagę na rolę popytu, nie tylko na usługi seksualne, ale przede wszystkim w kontekście ogólnego popytu na tanią siłę roboczą migrantów zarobkowych, gdzie nie płaci się podatków dla państwu ani świadczeń socjalnych i oficjalnych stawek zarobkowych dla migrantów;
Przeprowadzenie kampanii w krajach docelowych podnoszących świadomość i zmieniających wrogie lub nieprzychylne nastawienie wobec migrantów zarobkowych/migracji zarobkowej;
Przeprowadzenie kampanii pozwalającej zrozumieć opinii publicznej różnicę między prostytucją i handlem ludźmi;
Przeprowadzenie kampanii promującej podejście do problemu handlu ludźmi z perspektywy praw człowieka;
Przeprowadzanie szkoleń wspomagających identyfikację ofiar przestępstwa handlu ludźmi przez przedstawicieli organów ścigania oraz wymiaru sprawiedliwości.
Powołanie niezależnego, powoływanego przez sejm organu Rzecznika ds. Kobiet i Równości.
Powołanie Regionalnych Rzeczniczek ds. Kobiet i Równości
Utworzenie w Sejmie i Senacie komisji do spraw równych szans kobiet i mężczyzn;
Wzmocnienie instytucjonalnego mechanizmu krajowego dla wdrażania polityki równości płci, wyodrębnienie budżetu na jego działania i zobowiązanie go do współdziałania z organizacjami pozarządowymi działającymi w obszarze równości płci;
Wprowadzenie ustawowego obowiązku przygotowania przez ministerstwa sprawozdań dotyczących realizacji zasady gender mainsteamingu oraz działań pozytywnych (dobrych praktyk) w zakresie równego traktowania kobiet i mężczyzn
Wprowadzenie zasad gender budgetingu do wszystkich instytucji, w których podział dóbr i środków materialnych może wpływać na status kobiet i mężczyzn (począwszy od budżetu państwa i podziału środków z budżetów lokalnych)
Należy doprowadzić do tego, by kobiety, które całe życie zajmowały się domem i wychowaniem dzieci, miały ustawowe prawo do połowy emerytury męża (składka na ZUS osoby pracującej powinna być dzielona na dwie części).
Stopniowe włączanie przedszkoli do placówek systemu oświaty finansowanych z subwencji oświatowej. Pozwoli to na odciążenie gmin, a tym samym zwiększy możliwość tworzenia nowych placówek, montaż środków pozwoli na zmniejszenie odpłatności za pobyt dzieci i zwolnienie z niej rodzin niezamożnych.
Wprowadzenie prawa do urlopu z tytułu macierzyństwa dla studentek z możliwością zachowania uprawnień do stypendium socjalnego.
Należy promować partnerski model rodziny, dzięki któremu małżonkowie będą równo dzielili się obowiązkami domowymi.
Należy promować urlopy „tacierzyńskie”, dzięki którym ojcowie zintensyfikują swoje doświadczenie ojcostwa, zacieśnią i ożywią relację z dziećmi.
Należy promować równe prawo współmałżonków do podejmowania pracy w zależności od ich chęci i możliwości na rynkach pracy, tak by decyzja o pozostaniu z domu była konsekwencją wolnego wyboru małżonka, a nie konieczności związanych ze stereotypowym podziałem ról.
Należy uczynić bardziej skutecznymi starania ojców o egzekucję ich praw wobec dzieci (poprzez szkolenia sędziów sądu rodzinnego).
Stworzyć zróżnicowane, skuteczne, wrażliwe na potrzeby rynku i umiejętności kobiet systemy mikrokredytów, w ramach których głównymi beneficjentkami będą kobiety.
Stworzyć Internetowy Bank Pomysłów Małej Przedsiębiorczości.
Stworzyć bezpłatne biura doradztwa w sprawach małej przedsiębiorczości (obsługiwane przez np. studentów ekonomii, na kształt działających i popularnych klinik prawa przy wydziałach prawa i administracji).
Stworzyć sieć współpracy między ekonomicznymi uczelniami wyższymi, organizacjami pracodawców i biurami pełnomocniczek lokalnych w celu wspierania małej przedsiębiorczości kobiet.
Promować przez media i system kształcenia aktywność ekonomiczną kobiet, umiejętności i postawy sprzyjające etosowi przedsiębiorczości.
Należy przełamywać stereotypowy wizerunek kobiet (w reklamie, w serialach, w filmach).
Należy przestrzegać zasady zrównoważonego udziału kobiet i mężczyzn w programach publicystycznych o znaczeniu opiniotwórczym. Należy więc zwiększyć udział kobiet - ekspertek w programach i audycjach telewizyjnych i radiowych.
Należy częściej niż do tej pory poruszać problematykę awansu społecznego i zawodowego kobiet, przedsiębiorczości kobiet oraz umiejętności niezbędnych na rynkach pracy
Należy częściej poruszać problematykę przemocy w rodzinie; przemocy wobec kobiet, dzieci, osób starszych i ukazywać, że przemoc domowa to przestępstwo; że należy jej przeciwdziałać.
Należy zwiększyć udział kobiet w procesie podejmowania decyzji w środkach masowego przekazu.
Należy monitorować media pod kątem respektowania art. 18 ust. 1 Ustawy o radiofonii i telewizji tj. przestrzegania przez nadawców zakazu treści dyskryminujących ze względu na płeć.
Należy wpływać na tworzenie kodeksów etycznych w obrębie reklamy i monitorować przestrzegania norm zakazujących dyskryminacji i promowania szkodliwych stereotypów.
Należy znowelizować przepisy ustawy o radiofonii i telewizji w kierunku wprowadzenia precyzyjnego i szczegółowego zakazu treści dyskryminujących ze względu na płeć.